In 1982 kwamen wij in contact met het weeshuis van Pater Lespinasse door de adoptie van onze kinderen. 
Geschokt door de beelden van het tehuis en van het schooltje, beide zwaar beschadigd door een orkaan, zijn we met familie, vrienden, kennissen en adoptieouders een vriendenclub gestart om Mamita en de Pater te helpen bij hun immense taak. En orkanen hebben we sinds 1982 al vele malen meegemaakt. Al of niet met gevolgen voor het tehuis en de school.
In 1988 hebben we onze vriendenclub een officieel tintje gegeven. De stichting “Kinderen van Haïti” werd opgericht, zodat wij ons op een goede wijze konden verantwoorden over de besteding van het geld. En in Haïti werd de stichting “Enfants Haïtiens Mon Frère” opgericht. Ieder jaar werd rond kerstmis een boekje uitgegeven, waarin we de donateurs op de hoogte stelden over de besteding van hun giften en onze plannen voor het komende jaar. En steeds weer dachten we bij het samenstellen: ”Het kan met het land en de bewoners niet slechter gaan!” Maar ieder jaar was de situatie wel slechter en ging het land steeds meer bergafwaarts. Vanaf 1982 hebben we het niet anders meegemaakt. Maar veel bekendheid en aandacht kreeg Haïti niet in de media.
Drie jaar geleden hebben we na 25 jaar de stichting opgeheven. Het tehuis hebben we in een goede staat achtergelaten. We konden onze werkzaamheden overdragen aan een Franse organisatie. Maar het betekende niet dat onze interesse in het Haiti ook opgeheven was. Via Vrienden van Haïti Westvoorne, weer zoals het begonnen was een vriendenclub, kunnen we nu de Haïtianen toch nog helpen aan een aantal broodnodige zaken.